Sürekli aklımda bu proje var. Artık yola çıktım, ilerledikçe gökkuşağına yaklaşacağım..
Neler yapmalıyım , nereden başlamalıyım diye düşünüp duruyorum.
Birinci karar; tırnaklarımın kenarlarındaki etleri koparmaktan vazgeçeceğim. Komik geldi değil mi? Ama ne yapayım küçük adımlarla başlamak istiyorum!!
Hem annem hem de babam, tırnak yanlarındaki etleri koparır. Ayrıca bir zamanlar babamın işaret parmağındaki eklem yeri var ya (şu çizgi çizgi olan yer) orayı ısırdığını , hatta orasının nasıl nasırlı olduğunu hatırlarım. Babam bu alışkanlığını bıraktı ama annem hala benim gibi devam ediyor. Bakalım belki de babam gibi azimli olur ve kararımı sonuna kadar uygularım. Evet ! öyle yapacağım. Bugün 2.günüm. 30 günü bitirince bu konuyu kutlamalıyım, güzel bir manikür ve parlak renkli ojelerle kutlamalıyım :)
Gördüğünüz gibi ikisinde de olan bu küçücük alışkanlık bende de var. Benim yorumum çocuklar daha küçükten en çok gözlemleyerek öğreniyorlar. Ve onlara öğrettiğimiz şey sadece istediklerimiz olmuyor. Asıl çocuklarımıza kendimizi öğretiyoruz. Onlara bir örnek oluyoruz "role model" oluyoruz.
O zaman olabileceğimiz en iyi örneği , en iyi bizi hem kendimiz hem de onların iyiliği için amaçlamak nasıl fikir? Bu yolda yeni adımlar atıp daha iyi bir insan olmakla dünyaya sadece 1 kişilik değil 1 ailelik bir katkıda bulunabiliriz.
Yine hayallere daldım , kendi ütopyamı yazıyorum :) Ama bu ütopyaya doğru kendi adımlarımla ilerleyeceğim.
sevgiler...
No comments:
Post a Comment